Τα αποτελέσματα των εκλογών του Απριλίου 2009 και η επιστροφή του Ντερβίς Έρογλου και του Κόμματος Εθνικής Ενότητας – UBP στην εξουσία έφεραν για πρώτη φορά στα κορυφαία αξιώματα έναν αριστερό πρόεδρο, τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, και έναν συντηρητικό επικεφαλής της κυβέρνησης, με πλειοψηφία στη νομοθετική εξουσία. Το πιο σημαντικό, με τις προεδρικές εκλογές να αναμένονται ένα χρόνο αργότερα, ο Ταλάτ μπορούσε να νιώσει τη θέση του ήδη κλονισμένη. Πράγματι, τον Απρίλιο του 2010, ο Ταλάτ έχασε από τον Ντερβίς Έρογλου στον πρώτο γύρο των εκλογών. Το UBP κατέλαβε και τα δύο κορυφαία αξιώματα, την προεδρία και την κυβέρνηση, με εύθραυστη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο (26 από τις 50 έδρες). Εφόσον δεν υπήρχε διάσπαση και το κόμμα μπορούσε να διατηρήσει όλους τους βουλευτές του, υπήρχε δυαντότητα να κυβερνήσει για πέντε χρόνια χωρίς να χρειαστεί να αναζητήσει σύμμαχο για κυβέρνηση συνασπισμού. Ωστόσο, το μοτίβο, οι διασπάσεις και οι διαφωνίες, φαινόμενο που είχε σημαδέψει την τουρκοκυπριακή πολιτική από την μονομερή ανακήρυξη UDI, τον Νοέμβριο του 1983, επαναλήφθηκε ξανά. Τον Μάιο του 2013, οκτώ βουλευτές του UBP αποχώρησαν από το κόμμα, γεγονός που ανάγκασε την κυβέρνηση να προκηρύξει πρόωρες εκλογές, οι οποίες θα διεξήχθησαν στις 28 Ιουλίου 2013.
Η εκλογή του Ντερβίς Έρογλου, ο οποίος δεν ήταν υπέρ ομοσπονδιακής λύσης στο Κυπριακό, επιδιώκοντας την αναγνώριση δύο κρατών στο νησί, σήμανε μια νέα πορεία στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής πλευράς. Είχαν πραγματοποιηθεί αρκετές τριμερείς συναντήσεις, με τη συμμετοχή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, σε προσπάθειες προώθησης μιας διαδικασίας διαπραγματεύσεων. Ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας και ο Ντερβίς Έρογλου αποφάσισαν, τον Ιούλιο του 2011, να ξεκινήσουν σειρά ολοήμερων συναντήσεων, σε απευθείας συνομιλίες, μέχρι τον Οκτώβριο του 2011. Κατά τη διάρκεια μιας τριμερούς συνάντησης, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι οι συνομιλίες ολοκληρώθηκαν χωρίς να επιτευχθεί πρόοδος. Νέες προσπάθειες οδήγησαν στην έναρξη νέου κύκλου συναντήσεων στις αρχές του 2012, για την αντιμετώπιση του ζητήματος των περιουσιών, χωρίς απτά αποτελέσματα.
Περισσότερο από δύο χρόνια μετά την εκλογή του Έρογλου στην προεδρία, το συνέδριο του κόμματος UBP διεξήγαγε εκλογές για νέα ηγεσία. Ο Αχμέτ Κασίφ εμφανίστηκε ως αντίπαλος του Ιρσέν Κιουτσούκ, διαδόχου του Έρογλου, για τη θέση του προέδρου. Ο Κασίφ κατείχε χαρτοφυλάκιο στο υπουργικό συμβούλιο του Κιουτσούκ και η υποψηφιότητα του εγκαινίασε περίοδο εσωτερικής διαμάχης στο UBP, με δύο κορυφαίους αξιωματούχους να μάχονται για την ηγεσία σε αναμέτρηση όπου φαινόταν να είναι ισόπαλοι σε επιρροή. Κανένας από αυτούς δεν κέρδισε την πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος, όπως απαιτείτο από το καταστατικό του κόμματος και η ψηφοφορία δεν προσέφερε γενικά αποδεκτό αποτέλεσμα. Επιπλέον, η διαμάχη σηματοδότησε επίσης σύγκρουση μεταξύ του Έρογλου και της Άγκυρας, με την τουρκική κυβέρνηση να ευνοεί τον Κιουτσούκ και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη να υποστηρίζει τον Κασίφ. Ο τελευταίος οδήγησε την υπόθεση ενώπιον των δικαστηρίων, τα οποία εξέδωσαν την ετυμηγορία τους υπέρ του, προκαλώντας νέα ψηφοφορία στο κόμμα. Παρά τη νίκη του Κιουτσούκ (708 ψήφοι έναντι 701), πρόσθετα συμβάντα προκάλεσαν προβλήματα στην πλειοψηφία. Οι βουλευτές αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε ορισμένες συνεδριάσεις των εργασιών της συνέλευσης και, τον Μάιο του 2013, υποστήριξαν πρόταση μη εμπιστοσύνης που κατέθεσε η αντιπολίτευση, με οκτώ από τους βουλευτές της πλειοψηφίας να επιλέγουν να αποχωρήσουν από το UBP. Μια υπηρεσιακή κυβέρνηση που σχηματίστηκε από το CTP-DP-TDP διεξήγαγε τις εκλογές στις 28 Ιουλίου και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι να αναλάβει νέα κυβέρνηση.
Μόνο πέντε πολιτικοί σχηματισμοί συμμετείχαν στις εκλογές, ως εξής:
Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας (Ulusal Birlik Partisi) – UBP, με τον İrsen Küçük.
Το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα Νέων Δυνάμεων (Cumhuriyetçi Türk Partisi Birleşik Güçler) – CTPBG, με τον Özkan Yorgancıoğlu, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ferdi Sabit Soyer, τον Ιούνιο του 2011.
Το Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Partisi – Ulusal Güçler) – DPUG με τον Serdar Denktaş. Το Κόμμα Κοινοτικής Δημοκρατίας (Toplumcu Demokrasi Partisi) – TDP, που προέκυψε από συγχώνευση του Κινήματος Ειρήνης και Δημοκρατίας – BDH και του Κόμματος Κοινοτικής Απελευθέρωσης – TKP, με επικεφαλής τον Mehmet Çakıcı.
Νέος σχηματισμός με το Κόμμα Ενωμένη Κύπρος (Birleşik Kıbrıs Partisi) – BKP και τις Δυνάμεις Κοινοτικής Ύπαρξης – TVG, με επικεφαλής τον İzzet İzcan.
Από τον καθορισμό της ημερομηνίας των εκλογών, υπήρχαν προειδοποιήσεις ότι οι καλοκαιρινές διακοπές θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά την προσέλευση. Ωστόσο, το γενικό πολιτικό κλίμα, οι εσωτερικές διαμάχες στο UBP, οι διαιρέσεις και οι διαφωνίες και η έλλειψη σαφών ζητημάτων που διακυβεύονταν, εκτός από την κούρσα για την εξουσία, ήταν οι βασικοί παράγοντες που δεν ευνοούσαν τη συμμετοχή. Αποτέλεσμα, προέκυψε το υψηλότερο ποσοστό αποχής που υπήρξε ποτέ, στο 30,6%, μα και η πιο μεγάλη αύξηση, αφού ήταν περισσότερο από 50% υψηλότερο από το ποσοστό του 2009.
Το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα – CTP κέρδισε τις εκλογές με 38,36%, προηγούμενο του UBP κατά 11 μονάδες και του DP κατά 15 μονάδες, αλλά απέτυχε να κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών. Το CTP εξασφάλισε την υψηλότερη επίδοση του τόσο στις πόλεις Λευκωσίας όσο και Αμμοχώστου και σε όλες τις ομάδες κοινοτήτων. Το υψηλότερο μερίδιό του (42,22% και 40,12%) ήταν σε κοινότητες που κατοικούνταν πάντα από Τουρκοκύπριους και σε εκείνες όπου οι Τουρκοκύπριοι εγκαταστάθηκαν μετά το 1974, αφού μετακόμισαν προς τα βόρεια από το νότο. Οι χαμηλότερες επιδόσεις του ήταν στην Αμμόχωστο και σε κοινότητες όπου οι έποικοι από την Τουρκία ήταν η πλειοψηφία ή οι μοναδικοί κάτοικοι. Για πρώτη φορά ένα αριστερό κόμμα εξασφάλισε την πρώτη θέση στις κοινότητες των εποίκων (34,58%), ξεπερνώντας περισσότερο από τέσσερις μονάδες το δεύτερο, το Δημοκρατικό Κόμμα. Το τελευταίο αύξησε το ποσοστό ψήφων του το 2009 κατά περισσότερες από δώδεκα μονάδες στο 23,15%, χάρη στην ενίσχυση που έλαβε μετά την ένταξή του σε αυτό των οκτώ αντιφρονούντων του UBP. Αυτό του επέτρεψε επίσης να κερδίσει περισσότερες ψήφους από το UBP (30,49% έναντι 28,13%) στις κοινότητες που κατοικούνται αποκλειστικά από εποίκους από την Τουρκία και να είναι πολύ κοντά στο UBP στις πόλεις Λευκωσία και Αμμόχωστο. Το TDP, με 7,40%, ήταν το τέταρτο κόμμα που εξασφάλισε τρεις έδρες στο κοινοβούλιο, μία περισσότερες από ό,τι το 2009.
Το CTP σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με το DP.