Η κυβέρνηση συνασπισμού του αριστερού Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος – Νέων Δυνάμεων (Cumhuriyetçi Türk Partisi Birleşik Güçler) – CTPBG και του συντηρητικού Δημοκρατικού Κόμματος – DP, που είχε σχηματιστεί μετά τις εκλογές του Δεκεμβρίου 2003, κατέρρευσε μόλις ένα χρόνο αργότερα, γεγονός που οδήγησε σε πρόωρες εκλογές. Η δυναμική που κέρδισαν τα αριστερά κόμματα στα τέλη του 2003 ήταν μάλλον ασθενής, καθώς οι προοπτικές για την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό Πρόβλημα φαινόταν να έχουν εξανεμιστεί. Μία εβδομάδα μετά την αρνητική ψήφο από τους Ελληνοκυπρίους, οι οποίο με 76% απέρριψαν το προτεινόμενο σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών για επίλυση του Κυπριακού, η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απόρριψη σήμαινε ότι παρά την ψήφο τους υπέρ του Σχεδίου με ποσοστό 64,96%, οι Τουρκοκύπριοι έμειναν εκτός Ένωσης, με το Κυπριακό Πρόβλημα άλυτο.

Με πλειοψηφία 26-24 στο κοινοβούλιο, το μέλλον του συνασπισμού στην εξουσία, μετά τον Δεκέμρβιο 2003, ήταν εξαρχής αμφίβολο, ενώ οι εξελίξεις τον Φεβρουάριο του 2004 έδειχναν ότι η νέα ηγεσία έπρεπε να διεξάγει δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν πριν από τον Μάιο του 2004. Το CTP ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Σχεδίου, ενώ το DP ήταν μάλλον ουδέτερο. Εν τω μεταξύ, ο Ραούφ Ντενκτάς, ο ηγέτης της κοινότητας, πατέρας του προέδρου του DP, αντιτάχθηκε σθεναρά στο Σχέδιο, υποστηρίζοντας ότι θα έβλαπτε τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Η αρνητική ψήφος των Ελληνοκυπρίων και η αποτυχία των προσπαθειών των Ηνωμένων Εθνών και της διεθνούς κοινότητας για την ένωση του νησιού προκάλεσε απογοήτευση στους Τουρκοκύπριους, η οποία μεγάλωνε επειδή θεώρησαν ότι η θετική τους ψήφος δεν έλαβε την αναμενόμενη αναγνώριση. Ανέμεναν πως θα μπορούσε η στάση τους να τιμηθεί με χειρονομίες για κάποιου είδους αναγνώριση των θεσμών τους.

Η πλειοψηφία στο κοινοβούλιο χάθηκε σύντομα με την αποχώρηση βουλευτών, οι οποίοι ανήκαν ο ένας στο CTP και δύο στο DP, χωρίς όμως να χάσει η κυβέρνηση ψήφο εμπιστοσύνης. Ωστόσο, η απόρριψη του προϋπολογισμού του 2005 κατέστησε επιτακτική τη διεξαγωγή εκλογών, που ορίστηκαν για τις 20 Φεβρουαρίου 2005. Πέρα από το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα Ενωμένες Δυνάμεις (Cumhuriyetçi Türk Partisi Birleşik Güçler) – CTPBG και το Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Partisi) – DP, διεκδίκησαν τις εκλογές το Κόμμα Εθνικής Ενότητας (Ulusal Birlik Partisi) – UBP), το Κίνημα Ειρήνης και Δημοκρατίας (Barış ve Demokrasi Hareketi) – BDH, το Εθνικιστικό Κόμμα Δικαιοσύνης (Milliyetçi Adalet Partisi) – MAP και δύο νέοι σχηματισμοί: Πρόκειται για το (παλιό) Toplumcu Kurtuluş Partisi (Κόμμα Κοινοτικής Απελευθέρωσης) – TKP, με επικεφαλής τον Hüseyin Angolemli, ένωσε τις δυνάμεις του με το Birleşik Kıbrıs Partisi Sol Güçler Ittifakı (Συμμαχία Αριστερών Δυνάμεων του Ενωμένου Κόμματος Κύπρου) – BKPSGI του İzzet İzcan, και το Νέο Κόμμα – (Yeni Parti) YP.

Μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την αποτυχία διευθέτησης του Κυρπιακού, το κλίμα μεταξύ των Τουρκοκυπρίων δεν ήταν θετικό. Ελλείψει σημαντικών ζητημάτων, σκάνδαλα που αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα κυριάρχησαν στην προεκλογική εκστρατεία. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν χαμηλότερη κατά πέντε μονάδες (80,8% έναντι 86% το 2003), με το CTP-BG να κερδίζει σχεδόν δέκα μονάδες σε σύγκριση με την προηγούμενη επίδοση του. Με την πρώτη ματιά, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι οι δυνάμεις που τάσσονται υπέρ μιας λύσης και επανένωσης σημείωσαν πρόοδο στην λαϊκή ψήφο. Ωστόσο, οι απώλειες για το συντηρητικό στρατόπεδο του UBP και του DP ήταν ασήμαντες, με το πρώτο να υποχωρεί κατά 1,2 μονάδες και το δεύτερο να κερδίζει 0,6 μονάδες. Ο μεγάλος ηττημένος ήταν το BDH του Μουσταφά Ακιντζί, με ποσοστό 5,8% έναντι 13,2% το 2003, και μόνο μία έδρα έναντι έξι. Η υψηλότερη επίδοση και η απόλυτη πλειοψηφία για το CTPBG (50,11%) σημειώθηκε στις παραδοσιακά τουρκοκυπριακές κοινότητες, δηλαδή σε εκείνες που κατοικούνταν από Τουρκοκύπριους πριν και μετά το 1974, και η χαμηλότερη στις κοινότητες αποκλειστικά εποίκων (23,25%), η οποία είναι η μόνη ομάδα όπου το UBP και το DP ήταν στην κορυφή (40,94% και 25,95% αντίστοιχα). Το Νέο Κόμμα YP, που σχηματίστηκε από εποίκους, εξασφάλισε 4,90% στις προαναφερθείσες κοινότητες, έναντι συνολικής ψήφου 1,61%.

Η κατανομή των εδρών, με το CTP-BG να έχει 24 από τους 50 βουλευτές και το BDH μόνο έναν, δεν άφησε άλλη επιλογή στον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ από το να σχηματίσει, πάλι, κυβέρνηση συνασπισμού με το DP.