Ιστορική Αναδρομή

Η Κύπρος ανακηρύχθηκε <b>ανεξάρτητο κράτος στις 16 Αυγούστου 1960</b>. Από τον Απρίλιο του 1959 αρχίζει μια μεταβατική περίοδος από την αποικιακή εξουσία στην ανεξαρτησία. Συστήνεται μεταβατική κυβέρνηση υπό την ηγεσία των Μακαρίου και Φαζίλ Κουτσιούκ, με επτά υπουργούς Έλληνες και τρεις Τούρκους.<o:p> </font></span></p>
Οι πρώτες εκλογές στην Κυπριακή Δημοκρατία πραγματοποιήθηκαν στις <b> 13 Δεκεμβρίου 1959</b>, για την ανάδειξη προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αναδεικνύεται πρώτος Πρόεδρος επικρατώντας απέναντι στον Ιωάννη Κληρίδη, τον οποίο είχαν υποστηρίξει η Δημοκρατική Ένωση και το ΑΚΕΛ.<o:p> <o:p> </span></p>
Λίγες μέρες προηγουμένως, ο Φαζίλ Κουτσιούκ, είχε ανακηρυχθεί αντιπρόεδρος γιατί δεν είχε ανθυποψήφιο.<o:p> <o:p> </span></p>
Οι εκλογές για ανάδειξη των μελών της Βουλής των αντιπροσώπων διεξάχθηκαν στις <b> 31 Ιουλίου 1960</b>. Σε αυτές πήραν μέρος το Πατριωτικό Μέτωπο και το ΑΚΕΛ, υποψήφιοι από την Ένωση Αγωνιστών και ανεξάρτητοι.<o:p> <o:p> </span></p>
Η συμφωνία που είχε προηγηθεί ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, οδήγησε σε διαμερισμό των εδρών, με το Πατριωτικό Μέτωπο να παίρνει 30 και το ΑΚΕΛ (με υπολογιζόμενη ισχύ πέραν του 30%) 5 (πέντε) μόνο.<o:p> <o:p> </span></p>
Ανάμεσα στους Τουρκοκυπρίους, γίνονται εκλογές σε τρεις επαρχίες (Αμμόχωστος, Λεμεσός και Πάφος, με υποψήφιους του Εθνικού Μετώπου και ανεξάρτητους. Εκλέγονται οι 15 υποψήφιοι του Εθνικού Μετώπου.<o:p> <o:p> </span></p>
Μια εβδομάδα αργότερα πραγματοποιούνται εκλογές για τις δυο κοινοτικές συνελεύσεις. Το Πατριωτικό Μέτωπο παίρνει 20 και το ΑΚΕΛ 3 έδρες, μετά από προσυμφωνημένο διαμερισμό των εδρών. Τρεις έδρες καταλαμβάνονται από αντιπροσώπους των θρησκευτικών ομάδων Αρμενίων, Μαρωνιτών και Λατίνων. <o:p> <o:p> </span></p>
Στην τουρκοκυπριακή κοινότητα εκλέγονται οι τριάντα υποψήφιοι του Εθνικού Μετώπου. Μόνο ένας ανεξάρτητος υποψήφιος διεκδίκησε εκλογή, στη Λεμεσό.<o:p> <o:p> </span></p>
Επιδίωξη των δυνάμεων που έλεγχαν την κατάσταση ήταν η αποφυγή εκλογών, τόσο για τη Βουλή των αντιπροσώπων όσο και για τις κοινοτικές συνελεύσεις. Η προσπάθεια, όμως, δεν καρποφόρησε για όλες τις εκλογικές περιφέρειες γιατί ανεξάρτητοι υποψήφιοι και ομάδες επέμειναν στη διεκδίκηση της εκλογής.<o:p> <o:p> </span></p>
Τα γεγονότα και οι διακοινοτικές συγκρούσεις των Χριστουγέννων του 1963 οδηγούν σε διάσπαση το κυπριακό κράτος. Οι Ελληνοκύπριοι ελέγχουν όλες τις θέσεις και αξιώματα που προνοούνται στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι Τουρκοκύπριοι δημιουργούν προσωρινές δομές αυτοδιοίκησης στις περιοχές που ελέγχουν.<o:p> <o:p> </span></p>
Η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί οδήγησε την κυβέρνηση να αναβάλλει κάθε χρόνο τη διεξαγωγή εκλογών. Ο Μακάριος αποφασίζει να προκηρύξει προεδρικές εκλογές το <b> Φεβρουάριο του 1968</b>, με στόχο να εγκριθεί από το λαό η πολιτική του «εφικτού» που είχε προκρίνει σχετικά με την επιδιωκόμενη λύση στο κυπριακό πρόβλημα. <o:p> <o:p> </span></p>
Αντίπαλος του Μακαρίου κατέρχεται ο ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, υποστηριζόμενος από την παράταξη που συνεχίζει να επιδιώκει την Ένωση με την Ελλάδα. Εξασφαλίζει ποσοστό μικρότερο από 4%.<o:p> <o:p> </span></p>
Δυο χρόνια μετά, τον <b> Ιούλιο του 1970</b>, διεξάγονται εκλογές για ανανέωση των μελών της Βουλής των αντιπροσώπων, η θητεία των οποίων είχε διαρκέσει 10 χρόνια. Συμμετέχουν στην αναμέτρηση το ΑΚΕΛ, το Ενιαίο Κόμμα, η Προοδευτική Παράταξη, η ΕΔΕΚ και το ΔΕΚ, το μόνο αντιπολιτευόμενο το Μακάριο κόμμα.<o:p> </span></p>
Πρώτο κόμμα σε αριθμό εδρών αναδεικνύεται το Ενιαίο με 15 και ακολουθούν το ΑΚΕΛ με εννέα (9), η Προοδευτική Παράταξη με επτά (7) και η ΕΔΕΚ με δυο (2), ενώ οι δυο(2) έδρες περιέρχονται σε ανεξάρτητους υποψήφιους.<o:p> <o:p> </span></p>
Το <b> Φεβρουάριο 1973</b> προκηρύσσονται προεδρικές εκλογές και ο Μακάριος ανακηρύσσεται Πρόεδρος χωρίς ανθυποψήφιο.<o:p> <o:p> </span></p>
Οι Τουρκοκύπριοι προβαίνουν σε προκήρυξη εκλογών για τη δική τους πλευρά, που καταλήγουν σε ανακήρυξη υποψηφίων χωρίς αντιπάλους.<o:p> <o:p> </span></p>
Από το 1965, με ειδική τροποποίηση του συντάγματος καταργούνται οι κοινοτικές συνελεύσεις. Οι αρμοδιότητές της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης περιέρχονται στο Υπουργείο Παιδείας, που συστάθηκε ειδικά προς το σκοπό αυτό.<o:p> <o:p> <br> </span> </td> </tr> </table> </center> </div> <table border=»0″ cellpadding=»0″ cellspacing=»0″ width=»500″> <tr> <td width=»15″></td> <td width=»485″><span lang=»EL»><font face=»Verdana» size=»2″ color=»#CA130F»><b>Εκλογές μετά το 1974</b></span></td> </tr> <tr> <td width=»15″></td> <td width=»485″>
Η τουρκική εισβολή το καλοκαίρι του 1974 επέφερε εδαφικό διαχωρισμό του πληθυσμού που συντελείται ολοκληρωτικά τον Αύγουστο / Σεπτέμβριο του 1975, όταν μεταφέρθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη στα βόρεια και οι τελευταίοι (8000) Τουρκοκύπριοι από τις 43000 περίπου που ζούσαν στο νότιο τμήμα.<o:p> <o:p> </span></p>
Το Φεβρουάριο του 1975 ανακηρύσσεται το «Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος της Κύπρου» που δεν αναγνωρίζεται διεθνώς παρά μόνο από την Τουρκία. Τον Ιούλιο του 1975 οργανώνεται από το καθεστώς δημοψήφισμα για έγκριση «συντάγματος».<o:p> <o:p> </span></p>
Η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που από το 1964 παραμένει αποκλειστικά στα χέρια των Ελληνοκυπρίων, προκηρύσσει βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιούνται το Σεπτέμβριο του 1976. Συμμετέχουν στην αναμέτρηση το ΑΚΕΛ και η ΕΔΕΚ, όπως επίσης δυο νέα σχήματα που είχαν δημιουργηθεί λίγους μήνες πριν, η Δημοκρατική Παράταξη με ηγέτη τον Σπύρο Κυπριανού και ο Δημοκρατικός Συναγερμός, με τον Γλαύκο Κληρίδη, που έχει κοινούς συνδυασμούς με το Δημοκρατικό Εθνικό Κόμμα (ΔΕΚ).<o:p> <o:p> </span></p>
Η προεκλογική συνεργασία των ΑΚΕΛ, ΔΗ.ΠΑ. και ΕΔΕΚ εκμεταλλεύτηκε το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα και οδήγησε στον αποκλεισμό του ΔΗΣΥ από τη Βουλή, παρά το 27% των ψήφων που πήρε. Κατέστησε τη ΔΗ.ΠΑ. πρώτο κόμμα με 21 έδρες σε σύνολο 35.<span style=»mso-spacerun: yes»>&nbsp; </span>Το ΑΚΕΛ ανέδειξε εννέα (9) βουλευτές, η ΕΔΕΚ τέσσερις (4), ενώ εκλέγηκε επίσης ένας (1) ανεξάρτητος.<o:p> <o:p> </span></p>
Τον <b> Σεπτέμβριο του 1977</b>, μετά τον ξαφνικό θάνατο του Μακαρίου (Αύγουστος 1977), η πολιτική ηγεσία συναινεί στην άσκηση της προεδρίας από τον Σπύρο Κυπριανού, Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, μέχρι τον επόμενο Φεβρουάριο, που θα διεξάγονταν κανονικά οι εκλογές. Η απαγωγή του γιου του, Αχιλλέα Κυπριανού, δημιούργησε τις συνθήκες για μη εμφάνιση ανθυποψηφίου και ανακήρυξη του Κυπριανού σε Πρόεδρο της Δημοκρατίας το <b> Φεβρουάριο του 1978</b>.<o:p> <o:p> </span></p>
Το 1980 προκαλείται κρίση στις σχέσεις του Σπύρου Κυπριανού με το ΑΚΕΛ, όπως επίσης στους κόλπους του Δημοκρατικού Κόμματος, όπως είχε στο μεταξύ ονομαστεί η Δημοκρατική Παράταξη. Ο Αλέκος Μιχαηλίδης, Πρόεδρος της Βουλής, αποχωρεί<span style=»mso-spacerun: yes»>&nbsp; </span>με άλλους βουλευτές και στελέχη από το ΔΗΚΟ και ιδρύει την Νέα Δημοκρατική Παράταξη (ΝΕΔΗΠΑ), ο Χρυσόστομος Σοφιανός δημιουργεί το Παγκύπριο Ανανεωτικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ) και ο Τάσος Παπαδόπουλος την Ένωση Κέντρου.<o:p> <o:p> </span></p>
Οι εκλογές του <b> Μαΐου 1981</b> διεξάγονται με νέο εκλογικό σύστημα, ενισχυμένης αναλογικής, που προνοεί ότι ένα κόμμα δικαιούται συμμετοχή στη β’ κατανομή εδρών εφόσον εξασφάλισε κατά την πρώτη κατανομή τουλάχιστο μια έδρα και παγκύπριο ποσοστό 8%, ή ποσοστό 10%.<o:p> <o:p> </span></p>
Τα τρία νέα κόμματα αποτυγχάνουν να κερδίσουν έδρα στη Βουλή των αντιπροσώπων. Το ΑΚΕΛ, πρώτο σε ισχύ (32,8%) αναδεικνύει 12 βουλευτές, όσους και ο ΔΗΣΥ (31,9%), το ΔΗΚΟ με ποσοστό 19,5% εκλέγη οκτώ (8)<span style=»mso-spacerun: yes»>&nbsp; </span>και η ΕΔΕΚ με 8,2% τρεις (3).<o:p> <o:p> </span></p>
Ενόψει των π<b>ροεδρικών εκλογών του Φεβρουαρίου 1983</b>, ΔΗΚΟ και ΑΚΕΛ προέρχονται τον Απρίλιο του 1982 σε συμφωνία συνεργασίας στη βάση ενός «μίνιμουμ» προγράμματος. Σαν αποτέλεσμα, ο Σπύρος Κυπριανού κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 56,5%, ενώ ο Γλαύκος Κληρίδης περιορίζεται στο 33,9% και ο Βάσος Λυσσαρίδης στο 9,5%. <o:p> <o:p> </span></p>
Το 1984 (6 Μαΐου) πραγματοποιούνται οι πρώτες κοινοτικές εκλογές, για ανάδειξη προέδρων κοινοτήτων, χωριτικών αρχών και συμβουλίων βελτιώσεως.<o:p> <o:p> </span></p>
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές επισπεύδονται και πραγματοποιούνται τον <b> Δεκέμβριο του 1985</b>. Στο μεταξύ είχε αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών σε 56 (έναντι 35). Ο ΔΗΣΥ είναι πρώτο κόμμα με 33,6% και 19 βουλευτές, το ΔΗΚΟ αυξάνει τα ποσοστά του σε 27,6% και καθίσταται το δεύτερο κόμμα με 16 έδρες, το ΑΚΕΛ με 27,4% μένει σε 15 έδρες, ενώ η ΕΔΕΚ υπερβαίνει το 11% και παίρνει 6 έδρες.<o:p> <o:p> </span></p>
Το Μάιο 1986 πραγματοποιούνται οι πρώτες εκλογές για ανάδειξη δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων στην Κυπριακή Δημοκρατία. <o:p> <o:p> </span></p>
Το <b> 1988</b> σηματοδοτεί την πρώτη ομαλή εναλλαγή στην εξουσία. Ο επιχειρηματίας Γιώργος Βασιλείου, με την υποστήριξη του ΑΚΕΛ, κερδίζει την <b> προεδρία</b> στην επαναληπτική εκλογή, με μικρή διαφορά από το Γλαύκο Κληρίδη (51,6% έναντι 48,4%).<o:p> <o:p> </span></p>
Το 1989 πραγματοποιούνται οι κοινοτικές εκλογές, για ανάδειξη προέδρων κοινοτήτων, χωριτικών αρχών και συμβουλίων βελτιώσεως.<o:p> <o:p> </span></p>
Η μεταβολή στην παγκόσμια σκηνή και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των καθεστώτων στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης έχει τις επιπτώσεις της στην Κύπρο. Το 1990 ομάδα βουλευτών και στελεχών του ΑΚΕΛ αποχωρούν ή αποβάλλονται από το κόμμα και, μαζί με κεντροαριστερές δυνάμεις δημιουργούν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ), με ηγέτη τον Παύλο Δίγκλη.<o:p> <o:p> </span></p>
Την ίδια εποχή ιδρύεται το Κόμμα των Φιλελευθέρων από τον Νίκο Ρολάνδη που συνεργάζεται με το Δημοκρατικό Συναγερμό. Ακόμα ένα νέο σχήμα, το Παγκύπριο Κόμμα Προσφύγων (ΠΑΚΟΠ) με ηγέτη τον Γιαννάκη Ερωτοκρίτου μετέχει στις εκλογές του Μαΐου 1991, με υποψηφίους στις περιφέρειες Κερύνειας, Αμμοχώστου και Λευκωσίας, στις οποίες ψηφίζουν πρόσφυγες.<o:p> <o:p> </span></p>
ΑΔΗΣΟΚ και ΠΑΚΟΠ αποτυγχάνουν να κερδίσουν έδρα, ο ΔΗΣΥ αναδεικνύεται πάλι πρώτο κόμμα, με 35,8% και 20 έδρες, με δεύτερο το ΑΚΕΛ (30,6%) και 18 έδρες, ενώ το ΔΗΚΟ (19,5%) υφίσταται σημαντική μείωση της επιρροής του και η ΕΔΕΚ παραμένει στο 11% περίπου. Στη Βουλή ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ διαθέτουν 11 και επτά (7) έδρες αντίστοιχα. <o:p> <o:p> </span></p>
Μετά τις εκλογές αρχίζει από το ΔΗΣΥ επίθεση φιλίας έναντι του ΔΗΚΟ. Αναδεικνύει τον Αλέξη Γαλανό του ΔΗΚΟ στην προεδρία της Βουλής και προχωρεί σε συνεργασία για τις δημοτικές εκλογές που έγιναν το Δεκέμβριο του 1991. Ο ΔΗΣΥ συμπεριφέρθηκε γενναιόδωρα, παραχωρώντας μεγάλο αριθμό δήμων σε υποψηφίους του ΔΗΚΟ και υποστηρίζοντας την εκλογή τους. <o:p> <o:p> </span></p>
Ο Γλαύκος Κληρίδης, που είχε αποτύχει να εκλεγεί το 1983 και το 1988, κερδίζει τελικά την προεδρία σε επαναληπτική εκλογή, το <b> Φεβρουάριο του 1993</b>. Η διαφορά από το Γιώργο Βασιλείου είναι μικρότερη από 2000 ψήφοι.<o:p> <o:p> </span></p>
Τον Ιούνιο του 1995 ψηφίζεται νέο εκλογικό σύστημα, η απλή αναλογική, που δημιουργεί την ελπίδα για εύκολη είσοδο στη Βουλή μικρών κομμάτων. Οι Νέοι Ορίζοντες και το Κίνημα Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών είναι τα νέα κόμματα που μαζί με το Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών που είχε ιδρύσει το 1994 ο πρώην Πρόεδρος Γιώργος Βασιλείου θα διεκδικήσουν για πρώτη φορά έδρα στη Βουλή. <o:p> <o:p> </span></p>
Τελικά στις <b> βουλευτικές εκλογές του 1996</b>, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ υφίστανται σημαντικές απώλειες, αφού η ισχύς του πρώτου μειώνεται στο 16,4% και της ΕΔΕΚ σε 8,1%. Μείωση ισχύος υφίσταται και ο Δημοκρατικός Συναγερμός (34,4%) που συνεργάζεται πάλι με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ το ΑΚΕΛ κερδίζει 2,5 μονάδες περίπου και εξασφαλίζει 33% και 19 έδρες.<o:p> <o:p> </span></p>
Το Δεκέμβριο του 1996 συνεργάζονται για τις δημοτικές εκλογές το ΑΚΕΛ με την ΕΔΕΚ και ο ΔΗΣΥ με το ΔΗΚΟ. Η κεντροαριστερή συνεργασία κερδίζει τις εκλογές σε πλείστους δήμους.<o:p> <o:p> </span></p>
Στις προεδρικές εκλογές του <b> Φεβρουαρίου 1998 </b> ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ υποστηρίζουν την υποψηφιότητα του Γιώργου Ιακώβου, ο οποίος προηγείται ελαφρά του Γλαύκου Κληρίδη στον πρώτο γύρο (40,6% έναντι 40,06%), στην επαναληπτική, όμως, εκλογή αναδεικνύεται για δεύτερη θητεία Πρόεδρος ο Γλ. Κληρίδης με 51,8%.<o:p> <o:p> </span></p>
<p class=»MsoNormal» style=»mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; line-height:150%»><span lang=»EL» style=»font-size:10.0pt;font-family:Verdana; mso-ansi-language:EL»>Τις εκλογές της <b>27<sup>ης</sup> Μαίου 2001</b> διεκδικούν τα πέντε κοινοβουλευτικά κόμματα (ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΚΙΣΟΣ (που διαδέχεται την ΕΔΕΚ) και οι Ενωμένοι Δημοκράτες (που διαδέχονται το ΚΕΔ το οποίο ενώθηκε με το ΑΔΗΣΟΚ)), οι Νέοι Ορίζοντες, το Κίνημα Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών και το Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα (ΑΔΗΚ).<o:p> </span></p>
<p class=»MsoNormal» style=»mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; line-height:150%»><span lang=»EL» style=»font-size:10.0pt;font-family:Verdana; mso-ansi-language:EL»>Το ΑΚΕΛ αναδεικνύεται πρώτο κόμμα αυξάνοντας το μερίδιο του σε 34,7%, ο ΔΗΣΥ υφίσταται απώλειες και υποχωρεί στο 34,0%, το ΔΗΚΟ και το ΚΙΣΟΣ επίσης υποχωρούν στο 15,8 και στο 6,5% αντίστοιχα, ενώ τα μικρά κόμματα έλαβαν: ΕΔΗ=2,6%,<span style=»mso-spacerun: yes»>&nbsp; </span>Νέοι Ορίζοντες 3,0%,<span style=»mso-spacerun: yes»>&nbsp; </span>ΑΔΗΚ=2,2% και Οικολόγοι 2,0% <o:p> </span></p> <span lang=»EL» style=»font-size:10.0pt;font-family:Verdana;mso-fareast-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;mso-ansi-language: EL;mso-fareast-language:EN-US;mso-bidi-language:AR-SA»>Για πρώτη φορά στην κυπριακή Βουλή εκπροσωπούνται οκτώ κόμματα</span><span lang=»EN-US» style=»font-size:10.0pt;font-family:Verdana;mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-bidi-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;mso-ansi-language:EN-US;mso-fareast-language: EN-US;mso-bidi-language:AR-SA»>, </span><span lang=»EL» style=»font-size:10.0pt; font-family:Verdana;mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;mso-bidi-font-family: &quot;Times New Roman&quot;;mso-ansi-language:EL;mso-fareast-language:EN-US;mso-bidi-language: AR-SA»>από τα οποία τα τέσσερα με ένα μόνο βουλευτή.<br> </span></td> </tr>